დღეს ჩვენ ვიმოგზაურეთ დროში. გავიხსენეთ ეპოქა, როცა კინოთეატრის ჩაბნელებული დარბაზი იყო ერთადერთი ადგილი, სადაც შეგეძლო პარიზული ჰაერი ჩაგესუნთქა. ეს ფილმები არ იყო მხოლოდ კინოხელოვნება. ისინი იყო ჩვენი აღმზრდელები. მათ გვასწავლეს იუმორი ლუი დე ფიუნესისგან, თანაგრძნობა პიერ რიშარისგან, სილამაზის აღქმა ალენ დელონისგან და ბრძოლა ჟან-პოლ ბელმონდოსგან. ალბათ, ბევრ თქვენგანს ახლა სახლში აქვს შენახული ის ძველი ვიდეოკასეტები, ან DVD დისკები, ან უბრალოდ მეხსიერებაში აქვს ამოტვიფრული ის გენიალური  მელოდიები. და როცა დღეს, თანამედროვე სტრიმინგ სერვისების ეპოქაში, რაღაც ახლის ძიებაში შემთხვევით გადააწყდებით „პროფესიონალს“ ან „სათამაშოს“, არ ჩაუაროთ გვერდი. გაჩერდით. ჩართეთ და უყურეთ. დააკვირდით მათ თვალებს. იქ სულ სხვა სინათლეა. სინათლე, რომელიც ოდესღაც ჩვენთვის იმედის და თავისუფლების ფერს ატარებდა.